Heel veel foto's en een lang verhaal

Het is weer een tijdje geleden dat ik wat schreef en in de tussentijd is er weer vanalles gebeurd. Op maandag, de 24e stond ik op de Royal Delfin en de golven waren hoog. Heel hoog. Ondanks mijn zeeziektetabletje maakte dat dat ik deze dag het liefste zo snel mogelijk weer vergeet. Ik heb tijdens de trip nog wel wat aardige foto’s kunnen maken, twee daarvan zijn hierboven te zien.
Op 25 oktober was het dan eindelijk zover: familiebezoek. Tijd om alles wat ik hier beleef in het echt te laten zien in plaats van via Skype en foto’s. Die dag zijn mijn ouders, mijn broertje en mijn tante hier in het huis geweest en de dag daarna (26-10) zijn ze mee naar Puerto Colón gegaan. ’s Avonds zijn we gaan eten in een restaurantje in Las Americas. Leuk, als een serveerster je na het eten een shotglaasje met honingrum voor je neus zet, je nog eens goed aankijkt en vraagt of je niet liever een lolly wilt. Als ‘troost’ heeft ze mijn glaasje nog eens extra gevuld, waarna het restaurant ineens wél heel gezellig was. Tja, dat krijg je, als je niet een beetje alcohol gewend bent...
Die nacht heb ik bij mijn familie in het appartement gelogeerd, op de achtste verdieping, recht aan de zee. Wat een uitzicht! En wat heerlijk om een echte douche te hebben, op blote voeten te kunnen lopen zonder direct pikzwarte voeten te hebben en ook nog eens het wc-papier door de wc te mogen spoelen in plaats van in een stinkend prullenbakje te moeten gooien.
De dag daarna, 27 oktober, hebben we heerlijk aan het zwembad gelegen en na een wandeling door Las Americas was het voor mij alweer tijd om terug naar het huis te gaan.
Op vrijdag (28-10) had mijn familie een trip geboekt op de Maxicat, en Lieke zou Lieke niet zijn als ze niet zou regelen dat ze op de Maxicat moet werken. En dus hebben we weer een gezellige dag met z’n allen gehad! ’s Avonds ging het broertje mee uit in Las Americas, waar we een chaotische, maar geweldige avond hebben gehad. Het moet gek lopen om aan het einde van de avond met een stomdronken Aron en een soort van halve Jezus over straat te gaan, op zoek naar de rest van de groep. Vraag me niet hoe het kwam, want dan ben ik nog wel drie uur aan het vertellen, maar zo eindigde de avond dus.
Afijn, als je om half vijf in de ochtend thuis komt is niks zo fijn als lekker uitslapen. En dat is dan ook precies wat ik gedaan heb. Om half twee ’s middags vond mijn innerlijke ik dat het wel genoeg geweest was en werd ik wakker. Zonder kater, (zoveel had ik nou ook weer niet op) maar ontzettend lamlendig heb ik gegeten en me aangekleed en om half vier zaten we in de bus naar Los Cristianos waar we afgesproken hadden om ’s avonds te gaan eten. Nu had ik schijnbaar toch niet genoeg geslapen, want eenmaal op het strand heb ik het interieur van mijn gezicht nog eens goed bekeken. Niet het klokje rond hoor, maar een uurtje ben ik zeker wel van de wereld geweest. Eenmaal weer wakker begon de zon zich langzaam richting horizon te bewegen en dus heb ik mijn camera tevoorschijn gehaald om wat mooie plaatjes te schieten. Het resultaat daarvan is te vinden vanaf de foto waar 29-10 voor staat. Na een prima avondje tapas eten (voor de vegetariërs onder ons helaas wat minder prima) zijn we weer naar huis gegaan, om de volgende dag, 30 oktober, naar Puerto Colón te gaan om te duiken. Eenmaal bij de duikschool bleek dat het water te ruw was om de try dives door te laten gaan vanwege het slechte zicht onder water. De licenced divers zouden ergens anders gaan duiken, waar het wel mogelijk was om een meter of 15 ver te kunnen zien. Ons pap zou ook een try dive gaan doen, en het leuke van de try dives, die in Puertito zijn, is dat daar zeeschildpadden leven. Uiteindelijk heeft hij besloten om zijn try dive toch bij Palm Mar Cave te doen, waar ik ook ging duiken. Dan maar geen zeeschildpadden. Nee, de geluksvogel heeft gewoon een school barracuda’s gezien.
Ik heb ondertussen mijn tweede adventure dive gedaan, photography deze keer. De foto’s die ik onder water gemaakt heb, plaats ik zo gauw als ik ze heb online, maar de computer van de duikschool is kapot. Dat was trouwens niet het enige: toen we in de boot zaten, terug naar de haven, besloot de motor het leuk te vinden om er mee te kappen. En dus dreven we daar op zee. Na een half uur proberen om de motor weer aan de praat te krijgen, kwam er een ander bootje langs. Dat is ons geluk geweest; ze hebben ons terug naar de haven gesleept.
Na het duiken hebben we nog even aan het strand gelegen, hebben Raisa en ik bij het Nederlandse café een frikandel gehaald, heb ik samen met ons mam en mijn tante nog een broek en een jumpsuit gescoord en toen was alweer het tijd om afscheid te nemen van mijn familie, want die zouden de volgende dag, vandaag dus, weer terugvliegen naar Nederland. Raar, maar fijn om te weten dat ik over acht dagen ook weer thuis ben. Naderhand zijn Raisa en ik teruggegaan naar de duikschool, waar Teresa, Rachel en Alexandra al waren, voor een afscheidsdrankje aangezien Sam, een van de Dive Masters daar, terug naar Engeland gaat.
En toen was daar, veel te snel, vandaag. De dag dat Raisa, Carolien, Sanne, Wibe en Aron zouden vertrekken. Geloof me, ik heb al afscheid van veel mensen moeten nemen, maar vijf tegelijk... Vijf mensen waar je acht weken lang, 24/7 mee in een huis hebt geleefd en heel veel lol mee hebt gemaakt... Dat viel behoorlijk zwaar. Het front apartment is wel heel erg leeg nu. Voor de zekerheid laten we een extra lampje aan...

Speciaal voor de vijf Dutchies: Ik heb een onwijs gezellige tijd met jullie gehad! Wie moet er nu een bende van de keuken maken als we net hebben opgeruimd? Wie eet nu mijn ham op voordat ik er zelfs maar naar heb kunnen kijken? En wie moet ik nu de taxi induwen omdat ie te dronken is om zelf te bedenken dat ie moet gaan zitten? En vooral: wie moet er voor de Hollandse gezelligheid hier in het appartement zorgen op de laatste week van mijn stage? Ik ga jullie ontzettend missen!

Nederlands

Reacties

OMG die fotos bij zonsondergang zijn echt super geweldig! Ik wil ook :(
Nog maar 7 dagen en dan kan je Nederland weer begroeten :D
Succes met je laatste dagen en tot snel :D :D

(Odin is al een feestje aan het vieren dat je bijna terug bent)

Wat hebben wij genoten van die paar dagen samen met jou. Wij snappen nou echt wat jij bedoelt met jouw verhalen en foto's. Dit moet je echt meegemaakt hebben....en dat hebben wij!
En wat een superfoto's bij de ondergaande zon.
Wij stonden toen een paar kilometer verderop van diezelfde zonsondergang foto's te maken.
Geniet nog van je dagen daar en dan zien we elkaar snel weer.
Veel liefs, pap en mam XX