Kololo 2013 - Dag 6

Dag 5

Ook vanochtend is het weer vroeg dag. De wekker roept om kwart over vijf dat het tijd is om wakker te worden, maar het is zo koud dat ik eigenlijk niks liever wil dan de dekens nog eens stevig om me heen slaan en nog een paar uurtjes doorslapen. Er staat echter wat belangrijks te gebeuren, dus ik kom toch mijn bed maar uit. Er moeten impala's verplaatst worden vanuit de fokgroep die we gisteren gezien hebben. Dat wil zeggen dat de dieren verdoofd, gevangen, geoormerkt en gechipt moeten worden.

Daarnaast krijgen de dieren vitamineshots toegediend. Ook wij mogen vandaag in actie komen bij het hele gebeuren. Na een snel, maar stevig ontbijt worden we door Lomarie in het bakkie naar het impalakamp gebracht, waar ook Richard, de nieuwe eigenaars van de impala's, de dierenarts en zijn assistente en de helikopterpiloot aanwezig zijn. De dieren worden namelijk vanuit de helikopter verdoofd, omdat ze veel te snel zijn om dat vanuit de auto te doen. Aangezien onder de te vangen impala's ook vier zeldzame en kostbare zwarte impala's zijn, worden eerst drie van deze dieren gevangen door de ervaren rangers, de dierenarts en de paraveterinair. De helikopter met de dierenarts gaat de lucht in en vanaf dat moment is het serious business. Drie keer blijft de helikopter hoveren in de lucht, drie keer rijdt het bakkie richting de helikopter en drie keer springt een stel mensen uit het bakkie. Niet veel later liggen er drie versufte, zwarte impala's voor onze neus. De dierenartsassistente dient de shots toe, de impala's krijgen een microchip en een oortag en worden in de trailer van de nieuwe eigenaar weer wakker gespoten. Het is een kwestie van seconden voor de dieren weer op hun pootjes staan. Op naar een nieuw onderkomen.
Dan is het onze beurt: de mannen gaan mee in het bakkie om de dieren op te halen en de rest van ons zorgt voor de shots, de chip, de tag en de registratie. Tijdens deze ronde van vier impala's, waaronder nog één zwarte, zorg ik dat het chipnummer bij de goede oortag geregistreerd wordt. Geen heel spannende taak, maar op dat moment is het indrukwekkend genoeg. Eenmaal door de molen heen, gaan ook deze impala's de trailer in, waar ze worden wakker gespoten. Bij de volgende groep impala's, weer vier, ben ik verantwoordelijk voor de spuiten. Elk van de dieren krijgt er vier, dus in totaal zet ik zestien prikken in vier paar impala-billen. Ook deze impala's gaan in de trailer, waarna de nieuwe eigenaar met acht impala's op huis aan kan.
Er moeten hierna nog zes impala's ingevangen worden, jonge mannen die op Kololo zullen blijven, maar in een ander gebied geplaatst moeten worden. Dit om te voorkomen dat ze het aan de stok gaan krijgen met hun pa. De helikopter stijgt weer op en de eerste vijf impala's zijn vrij snel gevangen. Hoewel de dieren verdoofd zijn, zijn ze niet helemaal van de wereld. Het is dus belangrijk ze goed in bedwang te houden. En dus zit ik op dat moment samen met een stuk of acht anderen en vijf impala's achter in het bakkie gepropt, impala in bedwang houdend en wachtend op nummer zes. Even is er de opluchting dat alles goed is gegaan als Bart, Carlijn, Richard en de dierenartsassistente met de laatste impala aan komen lopen, maar ondanks de twee verdovingspijlen vindt dit dier de kracht om uit vier paar handen te springen. De helikopter gaat opnieuw de lucht in en na nóg twee pijlen lukt het ze eindelijk om de impala in te vangen. We rijden met de impala's naar het nieuwe verblijf, waar we ze uit het bakkie tillen. Ze krijgen hun shots en oormerken, waarna ze bijgespoten worden. Een beetje wiebelig komen ze overeind en al snel nemen ze de benen. Het gevoel dat op dat moment door me heen gaat is een mix van opluchting en de adrenaline die nog steeds door mijn lijf giert. Als we terugkomen in het impalakamp wacht ons nog een verrassing: we mogen allemaal een rondje mee in de helikopter. Vanaf het moment dat Richard ons dat mededeelt, kan ik alleen maar grijnzen. Ook als we eenmaal in de helikopter zitten blijft de lach op mijn gezicht. Het vliegen is geweldig en veel te snel daarna staan we alweer aan de grond. Zelfs als we terugrijden naar het kamp zit ik alleen maar na te genieten van wat we vanochtend allemaal meegemaakt hebben. Na de lunch word ik weer even met beide voeten op de grond gezet als Lomarie de presentatie over spinnen, schorpioenen en insecten opstart. Stiekem vind ik het dan ook niet zo heel erg als de presentatie halverwege niet meer compleet blijkt te zijn. Weg met de kriebelbeesten! Lomarie heeft de avond van tevoren insectenvallen gezet bij de lodge, dus misschien krijgt deze lecture toch nog een staartje. Met het bakkie rijden we naar de lodge, waar we eerst wat relaxtijd hebben. Natalie, Carlijn en ik lopen even naar de receptie om hoi te zeggen tegen Kellyn, de receptioniste die we vorig jaar hebben leren kennen. Daarna zoeken we met Jasper en Lomarie de varkens van Lomarie op. Leuk om te zien hoe de biggetjes van vorig jaar zijn uitgegroeid tot twee dikke hangbuikzwijntjes. Als we even later bij het zwembad komen is er tijd om de echte vakantieganger uit te hangen. Met een wijntje erbij lekker bakken in de zon, mij hoor je niet klagen. Na een tijdje worden we opgehaald door Jasper en Lomarie voor het avondeten. Helaas (Nou ja, helaas... Not.) zit er niks in de insectenvallen, dus geen extra lesje meer vanavond. Wat we nog wel leren gaat over sterren en sterrenbeelden. Liggend op onze rug kijken we omhoog terwijl Jasper de verschillende patronen aanwijst. Ik merk dat mijn ogen het op dat moment zwaar krijgen, dus direct na de afwas is het bedtijd. Ik kijk nog even terug op de avonturen van vandaag en denk aan alles wat ons nog te wachten staat. Op naar een nieuwe dag.

Dag 7

Undefined