Kololo 2013 - Dag 7

Dag 6

Ik schrik wakker: in de tenten om me heen hoor ik gepraat en ik ben bang dat ik me verslapen heb. Ik wil mijn telefoon pakken om te kijken hoe laat het is en op dat moment loopt de wekker af. Gelukkig, niks aan de hand. Aangezien ik toch al wakker ben besluit ik eens niet te snoozen en me direct aan te kleden. Het is half zeven als ik in de main tent sta. We maken wat ontbijt en rond kwart over zeven is iedereen klaar. Richard komt ons ophalen en we rijden naar een cheetah farm zo'n anderhalf uur van Kololo af. Hier krijgen we een soort van gamedrive, samen met een groep ouwe Duitsers in een grote gameviewer gepropt.

Het rare is dat de dieren allemaal in kooien zitten en sommigen van hen zijn tam. De combinatie van de setting en de gebrekkige rondleiding verwart me. Het doel van het centrum ontgaat me volkomen. Er wordt met sommige dieren gefokt, eigenlijk met de intentie ze uit te zetten, maar in werkelijkheid wordt het grootste deel tam gemaakt, alsof het knuffeldieren zijn. Tijdens de rondleiding rijden we door verblijven met cheetahs en met Afrikaanse wilde honden, die ter plekke voor onze neus gevoerd worden. Ik zit achterin de gameviewer en de achterzijde onder de bank waar ik op zit is open. Hoewel de wilde honden enkel aandacht hebben voor het eten, trek ik mijn benen toch maar even in en schuif ik een beetje bij de zijkant weg. De Duitsers lijken er totaal geen besef van te hebben dat ze te maken hebben met de beste jagers van Afrika en de handen gaan buitenboord, al fluitend, om de honden dichterbij te lokken. Mafkezen.
Aan het einde van de rondleiding wordt de deskundigheid van de gids nog even benadrukt: er zit een vogel met een mooie lange staart in de bomen. De vrouw die ons rondleidt kijkt er even verbaasd naar en Richard vertelt haar en ons dat het een long tailed shrike is. Ze knikt, bevestigt dat en voegt toe dat het een jonge vogel is. Richard grinnikt even en vertelt ons met een grote grijns dat we naar een widowbird kijken. Ik geloof niet dat onze gids ons nog heel aardig vindt als we voor de zoveelste keer tijdens de rondleiding in lachen uitbarsten.
Na de rondleiding krijgen we de mogelijkheid om met een cheetah op de foto te gaan, iets dat eigenlijk recht tegen mijn principe indruist. Aan de andere kant wil ik deze once in a lifetime opportunity niet voorbij laten gaan, en dus loop ik even later met een bonzend hart richting de gigantische kat. Hoewel het dier al spinnend echt lijkt te genieten van de aandacht, stokt de adem me toch even in de keel als hij me met zijn doordringende ogen aankijkt. Met deze bijzondere ervaring achter de rug rijden we zo'n anderhalf uur richting Bela Bela, een klein stadje. Hier wacht ons de volgende adrenalinekick: de zipline! Langs dikke staalkabels, gemiddeld 40 meter van de grond, gaan we van de ene naar de andere kant van een hoge klif. Angst voel ik geen moment, er is vooral de kick door de hoogte en de snelheid. Als na elf slides iedereen weer veilig en met beide voeten op de grond staat,, rijden we terug naar Kololo. Zo druk als het op de heenweg in de auto was, zo rustig is het nu. Iedereen is moe. Bij aankomst op Kololo worden we opgewacht door Bok en Kellyn, die ons én het avondeten mee nterug naar het kamp nemen. Eenmaal gegeten duurt het niet lang voor iedereen zijn of haar tent opzoekt, want morgen wacht ons een vroege ochtendwandeling. Met pijn in het hart gaat de wekker op vier uur...

Dag 8

Undefined