Teide Challenge

De zwaarste, koudste en meest vermoeiende tocht van mijn hele leven. Zo kun je de klim naar de top van El Teide wel noemen. Om negen uur 's avonds zijn we begonnen met lopen. De eerste vier uur zijn we doorgekomen door elk half uur een paar minuutjes pauze te nemen. Eigenlijk prima vol te houden, ware het niet dat de kou, hoe hoger dat we kwamen, een grotere rol ging spelen. Na ruim vier uur lopen kwamen we bij een huisje waar we in het halletje een lange pauze hebben gehouden. En weer door. De kou was nu zo snijdend dat, op het moment dat we langer dan een halve minuut stil stonden, haast niet meer opwarmden. Het plan was dat we in één keer door zouden klimmen naar het eindpunt van de kabelbaan, een uur voor de top. We hadden gehoord dat we daar een huisje binnen zouden kunnen gaan en daar wilden we slapen. Maar helaas, na een klim van zo'n drie uur door ijs en sneeuw, was er geen huisje waar we naar binnen konden. De enige optie die nog over was voor ons was doorklimmen tot de top en daar op de (schijnbaar wat warmere) rotsen een paar uurtjes slapen. Maar wederom helaas, het enige dat boven te vinden was, was een snijdende kou. Door de dichte mist konden we niet eens verder dan twee meter kijken. Een ontzettende anticlimax, als je zolang hebt geklommen en je jezelf vervolgens afvraagt of dit dan de top is.
Twee uurtjes hebben we in onze slaapzakken gelegen, op het meest beschutte plekje dat we konden vinden, maar desondanks hebben we na twee uurtjes rillend van de kou en letterlijk bevroren onze spullen weer ingepakt. Zonder ook maar iets van de "mooiste zonsopgang" en de "grootste schaduw ter wereld" gezien te hebben begonnen we aan de klim naar beneden, vastbesloten om met de kabelbaan terug naar het startpunt te gaan. Wéér een domper toen bleek dat de kabelbaan niet ging vanwege de dichte mist. En dus maakten wij ons op voor de klim naar beneden. Tot het huisje waar we op de heenweg gestopt zijn hebben we in één keer doorgestampt, waar we onder het genot van een warme chocolademelk een heerlijk uurtje pauze hebben genomen. Na dat punt begon de mist ineens op te klaren, waardoor we het laatste stuk van een prachtig uitzicht hebben kunnen genieten.
De adrenaline die door mijn lijf ging toen we eenmaal beneden waren en ik me besefte dat ik werkelijk aan de top van de derde hoogste vulkaan ter wereld ben geweest... Dat moment is echt met geen pen te beschrijven. Verkleumd tot op het bot kwamen we thuis aan en na een lange, warme douche ben ik mijn bed in gedoken. Na ruim 17 uur onderweg te zijn geweest is een lekker warm bed echt onbetaalbaar!

Nederlands

Reacties

manmanman! wat ben ik trots op je!
Gaaf zeg :D
Leuke foto's ook!

yay lieke! je bent de beste!

damn..hoe knap!

zonde van de mist, maar joh, niemand pakt je dit nog ooit af!:D