Twee keer iets nieuws

Wat een geweldige dag bij Falconcrest vandaag! Normaal gesproken is het al heerlijk om een dag met de vogels te mogen werken, maar af en toe zijn er dagen bij dat het nog nét even wat specialer is dan normaal. Dat begon vanochtend al. Zei ik een paar weken terug nog dat Amerikaanse zeearend Atilla echt boven mijn maximumformaat was, na de eerste keer met hem vliegen was dat nog maar een halve waarheid. En nu is dat helemaal geen waarheid meer, want vandaag heb ik Atilla voor de eerste keer zelf gedragen. Nadat ik hem van zijn plek had gehaald, heb ik een tijdje met hem gezeten. Tot mijn vingers begonnen te tintelen vanwege het feit dat ze werden platgedrukt tussen de stoelleuning waar ik mijn hand op liet rusten, en de ruim drie kilo Atilla die op mijn hand zat. En weer verder met de dagelijkse bezigheden...

Tot de vliegverdeling (of het een officieel woord is weet ik niet, maar hier bedoelen we mee wie welke vogel vliegt) gemaakt moest worden. Of ik wilde proberen om Tess, de sakervalk te vliegen. Een valk vliegen gaat net op een andere manier dan waarop de andere vogels gevlogen worden, namelijk met behulp van een loer. Nu kan ik mijn best doen om uit te leggen wat een loer is en wat je daarmee moet doen, maar beelden zeggen meer dan duizend woorden. Gewoon even kijken dus.
Het lijkt zo simpel. Je draait die loer een beetje in het rond en op het moment dat de vogel in de buurt komt, draai je hem letterlijk een loer door de prooi voor zijn neus weg te trekken. Maar loerdraaien is topsport. En zoals met elke topsport kun je niet vandaag beginnen en meteen een kampioen zijn. Een klein beetje zenuwachtig, maar ook vol van enthousiasme sta ik op het veld. Loer in mijn tas, vogel op de hand, fluit gereed... Helemaal klaar, zou je zeggen. En dus gaat het meteen al mis. In plaats van een mooie vlucht vanaf de handschoen, zit Tess meteen voor mijn neus op de grond, me aankijkend alsof ze wil zeggen: "Zie je wel, je kunt er niks van."
Poging twee: Tess vliegt, maakt een bocht en komt mijn richting in. Concentratie, goed nadenken, maar tegelijk ook meteen handelen. En daar komt een probleempje boven water. Tess passeert me en mist de loer. Niet dankzij mijn loerkunsten, maar vanwege het feit dat iedereen de loer met de rechterhand draait, en ik, als linkspootje, met mijn linkerhand. Tess is in de war en ik ben in de war. Maar we geven niet op! Na een paar rare toeren die in de verste verte niet op een fatsoenlijk loerspel lijken, lukt het ineens om een move te maken die al iets dichter in de buurt komt bij wat het zou moeten zijn. En dan is het weer voorbij. Tess vangt de loer en de allereerste keer vliegen met een valk zit erop. Later die dag proberen we het nog een keer. Het begin gaat al beter, Tess maakt meteen een mooie ronde. (All credits to Tess, hier heb ik zelf weinig invloed op.) Zodra ik op het fluitje blaas, draait ze om en komt ze weer mijn kant op. Iets beter voorbereid op wat ik kan verwachten, lukt het uiteindelijk om Tess twee doorhalen te maken. Bij de laatste poging is ze me te slim af, en in plaats van door te vliegen, blijft ze boven me hangen. Terwijl ik probeer de loer weer in het ritme te krijgen, duikt ze naar beneden en grist de loer weg. En gelijk heeft ze, waarom moeite doen voor je eten, terwijl je het zo kunt pakken?
Ja, het is duidelijk, ik moet nog veel oefenen. En vind ik dat erg? Not at all! :)

Foto's met dank aan Nadine>

Nederlands

Reacties

Super gaaf!

goed gek! :p mij niet gezien hoor!