Vaarwel Albert Heijn...

Nederlands

Fijn, het is zeven uur en mijn wekker gaat af. Ik geef hem een ram op z'n snooze en draai nog een keer om. Vijf minuten later volgt mijn telefoon. Jahaaa, ik kom er bijna uit. Nog één keer snoozen. Op het moment dat ik weer bijna indommel, besluiten wekker en telefoon hun krachten te bundelen en beginnen tegelijk te rammelen. Goed dan, ik ben al wakker. Of ja... wakker?

Nog bijna voordat mijn kont de treinbank raakt, bevind ik me alweer in comateuze toestand. Totdat...

"Station Tilburg!" Jammer dat ze geen snoozeknop hebben, die conducteurs. Met mijn ogen meer dicht dan open slaapwandel ik richting de bus. Zelfs ondanks de uiterst onconfortabele hoofdsteunen presteer ik het nog om in slaap te vallen. Op de een of andere manier zit er (gelukkig) een of ander systeem bij mij ingebouwd, waardoor ik bij het Elisabeth-ziekenhuis wakker word. Precies op tijd om op het stop-knopje te drukken voor de volgende halte.

En dus sta ik een paar minuten later bij halte Safaripark. Nog steeds niet erg wakker. Compleet met zombiehoofd loop ik richting kantine, terwijl de zon lekker begint te schijnen. Op het moment dat ik van alle kanten begroet word door mijn collega's, word ik wakker. En nu echt.

Ondanks mijn veel te lange wakkerword-procedure (tja, ik ben nu eenmaal geen ochtendmens), ben ik op het moment van binnenkomen helemaal wakker. Het doet iets met je, ergens mogen werken waar je je zó goed op je plaats voelt. De hele dag werken terwijl het helemaal niet als werken voelt. Niet met tegenzin van huis gaan, maar juist uitkijken naar dagen dat je weer mag werken... Niet alleen gewezen worden op je zwakke punten, maar ook te horen krijgen wanneer je iets goed doet. De collegialiteit en vriendschappelijke sfeer in plaats van ieder individueel. Met z'n allen de dag afsluiten, nog wat drinken en lol hebben. En soms taart eten :)

Ik zeg: Vaarwel Albert Heijn... Hallo Safaripark!