Falconcrest Valkerij Fair 2012

Wát een weekend. Korte nachtjes, lange, drukke dagen, maar oh, wat heb ik genoten! In het weekend van 30 juni en 1 juli was de Valkerij Fair bij Falconcrest. Een evenement waarbij het terrein van Falconcrest werd omgetoverd tot een heus evenemententerrein, met verschillende stands en veel, voorál heel veel roofvogels en uilen.

Vrijdag, 29 juni
Met het oog op een naderende projectpresentatie moet ik 's ochtends eerst naar school. Dat is al niet mijn hobby en al helemaal niet als er zoveel leuks te gebeuren staat en als ik weet dat ze bij Falconcrest best nog een extra paar handjes gebruiken kunnen. Maar vooruit, wat moet, dat moet en dus zit ik braaf om negen uur in de trein. Gelukkig zijn we op school zo klaar met het afwerken van onze presentatie en rond één uur ben ik alweer thuis. Vlug nog even mijn spullen inpakken en dan op richting Eindhoven, waar Ellen en haar moeder mij ophalen om naar Falconcrest te gaan. Eenmaal daar is het meteen feest! Vorig jaar was er een team van valkeniers uit Engeland en ook dit jaar zijn zij er weer bij. Op het moment dat wij binnenkomen, zijn zij net bezig met het trainen met hun vogels. Hier wordt het verschil tussen de Nederlandse en Engelse valkerij extra duidelijk. Waar wij blij zijn met een stuk of 10, 15 mooie doorhalen van een valk op de loer, laat Jayson, een van de Engelse valkeniers, zijn valk mínstens 40 prachtige doorhalen maken. Net binnen en dan al zo’n spektakel! Natuurlijk moet er ook gewerkt worden, er staat immers een groot evenement te gebeuren. De laatste spullen worden neergezet en de vogels worden verzorgd. Het loopt tegen etenstijd en hier en daar zien we al mensen met shoarma rondlopen. Eigenwijs dat we zijn, lopen Nadine, Tessa, Ellen en ik naar de friettent in de buurt. Als we eenmaal klaar zijn met eten, komen de bikini’s en badlakens tevoorschijn; tijd om wat verkoeling te zoeken! Na een tijdje in het water te hebben liggen poedelen wordt het toch wat koel en zoeken we de gezelligheid onder de overkapping op. Tot een uur of half één wordt er gekletst, gelachen en gedronken, waarna ieder zijn of haar tent opzoekt. Morgen is het eindelijk zover...

Zaterdag, 30 juni
De wekker staat om acht uur, maar toch zijn Nadine en ik om kwart voor zeven al klaarwakker. We kleden ons aan en gaan aan het werk. Er moeten nog wat wegwijsbordjes gelamineerd worden en een puzzeltocht voor de kinderen moet worden uitgehangen. Ondertussen is iedereen wakker en wordt er hard gewerkt aan de laatste voorbereidingen. Om tien uur is alles klaar en de eerste bezoekers druppelen binnen. Vandaag beman ik de souvenirstand van Falconcrest, vlak na de entree. Steenuiltje Yeti houdt me gezelschap en ik merk al snel dat, als ik hem op mijn hand neem, de interesse voor de souvenirstand ineens veel groter is. Dat wordt gezellig een dagje kroelen met Yeti dus! Het weer werkt heerlijk mee en vanuit mijn positie kan ik net wat van de demo’s meekrijgen die haast doorlopend gegeven worden. Af en toe word ik afgelost zodat ik zelf ook een rondje kan lopen. Ik kan niet anders zeggen dan dat de sfeer heerlijk is... De zon schijnt, iedereen is vrolijk en alles loopt volgens plan. Tja, af en toe blijft een vogel net iets langer weg dan prettig is, soms zelfs veel langer... Maar ja, da’s het risico van het vak. Zo tegen het einde van de dag heb ik nog even tijd om naar de demonstratie van Xtreme Falconry, het Engelse valkeniersteam te kijken. Als ik even later weer terug op mijn post bij de souvenirstand zit, kan ik het niet laten nog even te spieken als Amerikaanse zeearend Atilla moet vliegen. De laatste keer dat ik hem zag vliegen, was zijn training net begonnen en nu... Ik sta werkelijk met mijn mond open en het kippenvel over heel mijn lijf heen... Atilla vliegt de sterren van de hemel! Na deze prachtige demo loopt de eerste dag van de fair ten einde. Het veld stroomt leeg en ik heb het nog even best druk bij de souvenirstand. Als alle bezoekers eenmaal van het terrein af zijn, voeren en verzorgen we de vogels en zorgen we ervoor dat alles is opgeruimd. Langzamerhand gaan we alweer richting etenstijd en de barbecue wordt aangemaakt. Na de nodige stukken vlees, salades en een ijsklontjesgevecht, plonsen we nog even in het water om lekker af te koelen na een warme dag. Vorig jaar had Martin beloofd om ons te leren loerdraaien, dus als we even later weer droog zijn, lost hij die belofte in. Ik had wel eens eerder geprobeerd een loer te draaien, maar die landde dan altijd tegen mijn hoofd of die van een ongelukkige collega. Het is dus leuk om te merken dat, met een paar goede aanwijzingen, het ineens al een stukje beter gaat. Ik raak in ieder geval geen hoofden meer. Ik oefen nog even door tot de eerste blaar tevoorschijn komt en dan vind ik het wel genoeg geweest voor vandaag. (Ik zal er maar meteen bij zeggen dat mijn linkerhand inmiddels helemaal onder de blaren zit en het loerdraaien elke dag een beetje beter gaat.) We ploffen met z’n allen op het veld en onder het genot van iets teveel drank kletsen en lachen we door tot het ongeveer half vier is. Als we onszelf eenmaal bij elkaar hebben geraapt om richting bed te gaan, bedenk ik me dat al mijn spullen nog in het huis liggen en ik dus geen pyjama, geen lenzenspullen, geen bril, geen tandenborstel, helemaal niks bij de tent heb. Dus een beetje improviseren met glaasjes water voor mijn lenzen, zo lang duurt de nacht toch niet meer... Als Nadine en ik eenmaal in de tent liggen, kletsen we nog veel te lang door. Het moet tegen half vijf zijn als we uiteindelijk in slaap vallen...

Zondag, 1 juli
Wonder boven wonder ben ik haast meteen wakker als om half acht de wekker afloopt. Om kwart voor acht sta ik naast de tent. Peter van Xtreme Falconry had ons een echt Engels ontbijt beloofd, dus zoals afgesproken staan we om acht uur bij zijn tent. Maar helaas, geen Peter en ook geen Martin of Jayson. We lopen weer terug naar het huis, waar we de jonge vogels vast te eten geven. Als we even later terugkomen bij Xtreme Falconry treffen we Peter met een lichtelijke kater. Maar we krijgen het beloofde ontbijt en na gebakken spek, ei en een worstje kan ik er voorlopig wel tegenaan. We zorgen ervoor dat alles weer in orde is voor de tweede en laatste dag van de Fair en om tien uur komen de eerste bezoekers alweer binnen. Ook vandaag sta ik weer bij de souvenirstand en ik besluit daar met Sam, de Siberische oehoe, te gaan zitten. Een goede zet, want meteen heb ik alle aandacht bij de souvenirstand. Ik was alleen even vergeten dat het met een 2,5 kilogram zware oehoe iets minder makkelijk is om steeds te blijven staan dan met een 160 gram wegend steenuiltje. Als ik Sam zo’n anderhalf uur later terug op zijn plek zet, heb ik er dan ook moeite mee om mijn arm stil te houden. Halverwege de dag word ik afgelost bij de souvenirstand en ik besluit even een rondje te lopen en wat naar de demo’s te kijken. Tussendoor help ik hier en daar wat mee en rond een uur of drie neem ik Sam nog even op de hand. Terwijl ik wat met hem rondloop, betrekt de hemel. Het wordt donkerder en niet veel later begint het te plenzen. Samen met Sam schuil ik bij een van de stands tot het weer wat opklaart en ik loop naar de overkapping bij de bar aan de andere kant van het terrein, aangezien daar wat bekenden van me staan. Ik ben niet de enige met het plan om daar even te schuilen en met een oehoe op je hand trek je nogal wat aandacht. Voel me heel even een soort van beroemdheid, met al die camera’s op Sam en mij gericht. Wanneer het eenmaal helemaal droog is, zet ik Sam terug op zijn plek. Terwijl het veld langzaam leegloopt, help ik nog een handje bij de fotostand. Als alle bezoekers eenmaal naar huis zijn, kan het opruimen beginnen. Iedereen steekt zijn handen uit de mouwen en niet veel later staan er alleen nog tafels en tenten en veel van de standhouders gaan naar huis. Voor ons is het tijd om een hapje te eten. Van de barbecue van een dag eerder is nog behoorlijk wat over, dus wederom komen we niets tekort. Na het eten pakken Elzo, Ellen en ik een Harris op de hand en wandelen een rondje over het terrein. Ik weet niet eens meer hoe het ter sprake is gekomen, maar als we de vogels wat later weer hebben teruggezet, mogen we met Talisman, de bateleur van Martin op de foto. Van een afstandje is ze al prachtig, maar wat is het gaaf om zo’n bijzonder dier vast te mogen houden! Als de foto’s gemaakt zijn, gaat Talisman terug in haar vervoersbox en ook de andere vogels moeten naar binnen, zodat het Engelse team de volgende ochtend vroeg kan vertrekken. We helpen hen nog even mee en als de vogels netjes in hun vervoersboxen zitten en de zitplekken zijn opgeruimd, is het tijd om na te kletsen. Al gauw vloeit het bier weer rijkelijk; ongelofelijk hoeveel Engelsen op kunnen voordat je echt iets aan ze gaat merken. Aangezien ik de volgende ochtend om 11 uur alweer op school moet zijn, had ik me voorgenomen niet te drinken. De status van dit voornemen na een half uurtje: failed. Ergens wat eerder op de avond wist Jayson de telefoon van Peter af te pakken en hem flink te frapen en ondertussen heeft Peter hem met behulp van Frank goed terug weten te pakken. Ze hebben zijn luchtbed leeggelaten, een knoop in zijn slaapzak gelegd en bovendien heel zijn tent een stuk verplaatst. Tanya en ik zijn de enige die nog wakker zijn van de “jongere” Falconcrest-clan en we besluiten net zolang wakker te blijven, tot Jayson achter Peters grap komt. Allebei vechten we tegen de slaap, maar we moeten en zullen wakker blijven. Rond half drie gaat hij eindelijk richting zijn tent en ons wachten wordt beloond: zijn reactie is priceless! Als we uitgegierd en –gebruld zijn, zoeken ook Tanya en ik onze tenten op. De wekker gaat op half 8, dus dit wordt wederom een heel kort nachtje...

Maandag, 2 juli
Inderdaad, een heel korte nacht. Het valt dan ook niet mee om wakker te worden, maar na een kop thee, ben ik toch wel weer redelijk op de wereld. Zijn wij weer redelijk op de wereld. Mijn kater en ik. Zoveel had ik niet op, maar na een lang en druk weekend met weinig slaap, zijn die twee glazen toch iets harder aangekomen dan ik gehoopt had. Maar vooruit, we gaan gewoon weer door. Om acht uur is iedereen weer hard aan het werk. Tafels en stoelen worden ingeklapt en opgeruimd en rond half tien is het terrein alweer een stuk minder vol en een stuk meer Falconcrest. Ik pak mijn laatste spullen in en om kwart voor tien begeef ik me richting de bushalte om naar school te gaan... Met een geweldig weekend vers in mijn geheugen, met oude en nieuwe vrienden, met nieuwe kennis en met heel, héél veel plezier!

Nederlands